| |
|

 |
|
|
|
|
|
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
Land: Zuid-Korea,
Nederland
Jaar: 2025
Regie: Izzy Lee
Lengte: 10 min.
Score publiek IFFR: x.xx (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 2 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
De
synopsis van No-Di-Ji Land helpt je ook niet veel verder de samenhang van deze
tunnelvisie te begrijpen.
Inhoud van de film
De
vader en grootvader van de filmmaker zijn geboren op een plek waar het goud
ooit uit de rivieren en bergen vloeide. In het inmiddels verlaten mijnstadje,
vol vage sporen van de goudkoorts en geheime financiële schandalen, is de tijd
vloeibaar geworden en fungeert een oude tunnel als poort tussen verschillende
tijdlijnen. Drie personages zwerven tussen het heden en het verleden, wachtend
op iets dat hen kan bevrijden.
|
|
|

|

|
|
|

|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
Land: Duitsland
Jaar: 2025
Regie: Céline Berger
Lengte: 10 min.
Score publiek IFFR: x.xx (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 3 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
Mooie
mix van historisch beeldmateriaal in een heel bijzondere context gepresenteerd.
Schept een vervreemdende sfeer bij duiden van de bedoelingen van makers van
toen. Aardig gedaan, maar ook een beetje saai: creëert bij mij slechts een
flauwe glimlach..
Inhoud van de film
Begenadigd
editor en voormalig production engineer van micro-elektronica Céline Berger
geeft een andere draai aan filmmateriaal van het Duitse federale arbeidsbureau
uit de jaren 80. De 16mm-films, ooit gemaakt om West-Duitse werkzoekenden te
motiveren en informeren, vermengen zich hier tot een mechanische symfonie van
snijden, tekenen, draaien, schuiven, vouwen, scheppen, vastmaken, losmaken en
meer – tot het idee van productieve arbeid volledig is verdwenen.
|
|
|
 |
 |
| |
 |
|
|
| |
|
|
| |
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
Land: Zuid-Afrika,
Duitsland
Jaar: 2026
Regie: Nolitha Refilwe Mkulsi
Lengte: 75 min.
Score publiek IFFR: x.xx (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 1 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
In
lange tijd niet zo’n slechte film gezien: beeld, geluid, verhaal: alles is even
beroerd. Storende beeldwisselingen, geluid nu eens veel te hard, dan weer ver
weg, vage types, onduidelijke boodschap. Bij de Q&A achteraf met de
regisseur had ik de indruk dat het over een andere film ging dan die welke ik
net had gezien. Mijn tip: mijdt Tapoleng.
Inhoud van de film
Een
liefdevol portret van het vergeten stadje Tapoleng, waar de kerk tijdens het
apartheidsregime een toevluchtsoord werd voor de inwoners. Hier ontstaat een
nieuwe religie, die berust op nieuwe spirituele praktijken, gemeenschapszin en
zelfvertrouwen. Mkulisi’s veelzijdige speelfilmdebuut speelt in haar
geboortedorp Tapoleng, in de Zuid-Afrikaanse provincie Oost-Kaap. Let Them
Be Seen onderzoekt een regio die bekend staat om zijn vele kerken – een
gevolg van de eeuwenlange indoctrinatie door missionarissen. Verder is het
gebied na de apartheid door de nieuwe machthebbers vergeten. Met een
intrigerende mengeling van documentaire, absurdisme en satire toont de film hoe
de inwoners hun spirituele banden herdefiniëren en een nieuwe religie creëren,
geworteld in voorouderlijke tradities.
|
|
|
 |
 |
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
| |
 |
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
Land: Noorwegen,
Zweden, Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2026
Regie: Itonje Søimer Guttormsen
Lengte: 120 min.
Score publiek IFFR: x.xx (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 4 (schaal 1 /m 5)
Wat vindt Pim
Interessant
gegeven, goed uitgewerkt, blijft de hele tijd boeiend. Intrigerende onzin, met
vaart en humor neergezet. Ik heb me geen moment verveeld.
Inhoud van de film
Twee
uit elkaar gegroeide zussen ontmoeten elkaar opnieuw in Gran Canaria, na de
dood van hun ouders. Daar erven ze een onaf vakantieoord en
esoterisch retreat. Eenmaal daar aangekomen nemen de gebeurtenissen een –
onverwacht esoterische – wending. Butterfly richt de aandacht op een
hardnekkige hedendaagse gewoonte: onzin uitkramen over onszelf, beelden en
verhalen verzinnen die op zijn best fantasierijk en vaak nietszeggend zijn.
Terwijl de zussen zich door dit landschap bewegen worden personages neergezet
die zowel krachtig als kwetsbaar overkomen, perfect afgestemd op het
veranderlijke emotionele terrein van de film. Zoals we van haar gewend zijn,
weet Guttormsen humor te vinden in donkere momenten en legt ze daarbij de
ijdelheid, absurditeit en alledaagse eigenaardigheid bloot die schuilgaan
achter de verhalen die we over onszelf vertellen.
|
|
|
 |
 |
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
Land: Roemenië
Jaar: 2026
Regie: Tudor Giurgiu
Lengte: 78 min.
Score publiek IFFR: 4.1 (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 4 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
Drie
dagen gecomprimeerd in 78 minuten waarin heel veel gebeurt. Eén dag daarvan had
de mooiste dag uit het leven van Bianca en Victor moeten worden, maar het liep
anders. De plaats van handeling, een Roemeens resort aan het strand van de
Zwarte Zee, inclusief een kitscherig toeristentreintje dat bedrogen bruid
Bianca vervoert op haar vlucht naar leuke ontmoetingen en betere tijden. Onderhoudend
en verrassend!.
Inhoud van de film
3 Days in
September is een realistische studie naar verraad, gelardeerd met de wrange,
donkere humor die zo kenmerkend is voor de Roemeense New Wave uit de
jaren 2000. De film opent met een kalm zeezicht in een badplaats aan de Zwarte
Zee, waar Bianca en Victor de details van hun aankomende huwelijk bespreken. De
volgende avond, terwijl de voorbereidingen voor de ceremonie in volle gang zijn
in de hoteltuin en de schoonouders met elkaar proosten naast een sfeervol
verlicht zwembad, stormt een onbekende vrouw de bruidssuite binnen om
schokkende onthullingen over Victor te doen. Bijzonder is Giurgiu’s ambitie om de razendsnelle
escalatie van het drama vast te leggen in een 65-minuten-durende single take,
die de kijker meesleept in de emotionele vrije val van de hoofdpersoon en het
uiteenvallen van haar relatie. Bianca worstelt als aanstaande bruid, met haar verwarring, schok, woede, rouw,
liefdesverdriet en wraakzucht en vindt uiteindelijk een moment van zelfver-ezenlijking en voorzichtige bevrijding.
|
|
|
 |
 |
| |

|
|
|
| |
|
|
|
|
 |
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2025
Regie: Jim O'Hanlon
Lengte: 107 min.
Score Pim: 3 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
In ‘Fackham
Hall’ (fonetisch: Fuck Them All) wordt een flinke overdosis grappen en grollen
over de filmbezoeker uitgestrooid. En die Britse aristocratie is natuurlijk op
zich al heel vermakelijk. Maar op mij had die overdosis een averechtse werking:
Monty Python ben ik een groot fan van, maar op Fackham Hall dacht ik, het is too
much. Niet dat ik me heb verveeld, het is een leuke film, maar bij mij toch
blijven steken op 3 sterren.
Inhoud van de film
In
deze doldwaze parodie op Downton Abbey probeert de aristocratische familie
Davenport hun onwillige dochter uit te huwelijken, maar de komst van een
charmante bediende met een schimmig verleden gooit roet in het eten. Fackham
Hall is een vlijmscherp, hilarisch, knotsgek ironisch pareltje. Engeland in
1931: het Britse Rijk verkeert in een crisis, maar de adellijke familie
Davenport houdt het hoofd koel in het luxueuze onderkomen dat al eeuwen in de
familie is. Maar niet alles gaat zoals het hoort in Fackham Hall. Na de
voortijdige dood van de vier mannelijke erfgenamen (John, Paul, George en
Ringo) hopen lord en lady Davenport dat ze door het aanstaande huwelijk tussen
hun dochter Poppy en hun onbehouwen neef Archibald het huis in de familie
kunnen houden. Als dat huwelijk niet doorgaat moet de rebelse 23-jarige zus
Rose Poppy’s plaats innemen om de
erfopvolging veilig te stellen. Maar Rose heeft andere plannen – wat mogelijk
iets te maken heeft met de nieuwste bediende van Fackham Hall, een mysterieuze
(en knappe) cockney-wees met een schimmig verleden. Aan visuele grappen,
woordspelingen en slapstick geen gebrek in deze anarchistische parodie op
klassieke Engelse kostuumdrama’s.
|
|
|
 |
 |
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
| |
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
Land: Palestina, Duitsland, Saoedi-Arabië, Zweden
Jaar: 2025
Regie: Alex Bakri
Lengte: 96 min.
Score publiek IFFR: 4.7 (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 2 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
‘Habibi
Hoessein’ wist mij niet echt te boeien. Het verhaal kabbelde voort, weinig
opbouw, weinig vaart, meer dan 2 punten werd het wat mij betreft niet in Jenin.
Dit in tegenstelling tot de publieksvoorkeur voor deze film. Ik vraag mij af
wat de motivatie voor de 4.7 IFFR-publiekswaardering is (de hoogste voor een
film op mijn Volkskrantdag Route 1).
Inhoud van de film
Filmoperateur
Hussein heeft meer dan veertig jaar ervaring en contacten, die hij inzet om een
oude booglamp-projector aan de praat te krijgen – voor een zinloos en zielloos
NGO-project. Een waarschuwing tegen cultureel kolonialisme en een allegorie
voor veel meer dan film alleen. Hussein gaat over een in ere herstelde
bioscoop: de enige filmzaal van Jenin, een Palestijnse stad met bijna 50.000
inwoners die de afgelopen jaren in het nieuws was vanwege de vele verwoestende
aanvallen van het Israëlische leger. De in 2011 heropende bioscoop werd vijf
jaar later gesloopt om plaats te maken voor een winkelcentrum. De tevergeefs
gebleken wederopbouw was mogelijk gemaakt door een NGO, opgericht door
filmmaker Marcus Vetter. Habibi Hussein is een buitengewoon partijdige kijk op
het verhaal waarin de hoofdpersoon, de oude en toekomstige operateur van de
bioscoop zijn 40 jaar aan ervaring en connecties inzet om de booglampprojector
weer aan de praat te krijgen terwijl het NGO-team hem behandelt als een
leerling.
|
|
|
 |
 |
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
.
 |
|
| |
 |
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
Land: Duitsland
Jaar: 2026
Regie: Welf Reinhart
Lengte: 100 min.
Score publiek IFFR: 4.4 (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 5 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
Wat
mij betreft de topper van IFFR 2026. Een prachtig verhaal met onverwachte
gebeurtenissen, keuzes, gevoelens, twijfel, liefde, emotie, herinnering en het
gebrek daaraan, schitterende landschappen, oorstrelende muziek en wat al niet
meer. Boeiend van begin tot eind. De volle vijf punten, ga deze film zien!.
Inhoud van de film
Hanne
deelt een kalm leven met haar partner Bernd, wanneer haar ex-man opduikt, die
door zijn dementie hun scheiding is vergeten. Een teder en humoristisch debuut
van Welf Reinhart, waarin drie volwassenen zich onverwacht opnieuw in de lente
van hun leven bevinden. Stel je voor: de man met wie je ooit trouwde, maar van
wie je later met goede reden bent gescheiden, duikt plotseling weer op in je
leven – alleen kan hij zich niet herinneren dat jullie ooit uit elkaar zijn
gegaan. Dit gebeurt er als Kurt zijn ex-vrouw Hanne bezoekt, die inmiddels
samenwoont met haar partner Bernd. Kurt blijkt dementie te hebben. Het drietal
probeert het beste te maken van deze ongemakkelijke situatie, die nog
ingewikkelder wordt wanneer pogingen om Kurt terug te brengen naar zijn
verzorgingstehuis mislukken en zijn dochter moeilijk bereikbaar blijkt. Wat
begint als een onvrijwillig samenzijn neemt een onverwachte wending zodra Hanne
zich realiseert dat ze nog steeds van beide mannen houdt, en Kurt en Bernd,
ieder op hun eigen manier, bereid zijn te onderzoeken wat dat zou kunnen
betekenen. Langzaamaan, maar met onmiskenbare intensiteit, beginnen zij zich te
gedragen alsof ze zich niet in de late herfst, maar in de lente van hun leven
bevinden. Welf Reinhart zet met deze debuutfilm een bijzondere prestatie neer.
A Fading Man is deels drama, deels komedie, deels droom en heeft een
opmerkelijk verfijnde toon. Samen met zijn acteurstrio schept Reinhart een
bijzondere plek waar verschillende levens even mogelijk lijken.
|
|
|
|
 |
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
| |
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
Land: Singapore, Maleisië
Jaar: 2025
Regie: M. Raihan Halim
Lengte: 93 min.
Score publiek IFFR: 4.6 (schaal 1 t/m 5)
Score Pim: 3 (schaal 1 t/m 5)
Wat vindt Pim
Lekker
veel dynamiek. En dat met een doofstomme hoofdrolspeler Badak. Maar z’n dochter
Mira doet aan HipHop dus de geluidsband staat soms lekker hard en soms weer
heel zacht met verre zachte klanken. om te benadrukken dat Badak geluid mist en
alleen maar communiceert via gebaren en schrift. Bijzondere film!
Inhoud van de film
Het
allereerste liveoptreden van de ambitieuze hiphopartiest Mirah is een groot
succes. Maar haar passie zorgt voor afstand tussen haar en haar vader, die doof
is en haar hulp nodig heeft bij het runnen van zijn hamburgertent. Spraak en
gebarentaal klinken als innerlijke muziek in dit feelgood familiedrama. Tussen
de wolkenkrabbers die haar bescheiden huis in Kuala Lumpur omringen, droomt
Mirah van de toekomst. Ze wil rapper worden – een droom die uitkomt na haar
eerste succesvolle optreden. Mirah’s hiphopsterrenstatus lijkt te zijn
voorbeschikt, tot ongenoegen van haar dove vader. Hij is ervan overtuigd dat de
muziek zijn dochter van hem zal vervreemden, net als bij hem en zijn zingende
vader gebeurde. Met Badak levert de Singaporese filmmaker M. Raihan Halim een
bitterzoet familiedrama af over luisteren naar en met je hart. De ontwapenende
dynamiek tussen de drie generaties – de bruisende Mirah, haar gesloten,
alleenstaande vader en haar chagrijnige grootvader – wordt vooral zichtbaar in
hun gebarentaal. Halim’s film laat daarmee zien dat gesproken taal van weinig
belang is bij het (verkeerd) inschatten en (verkeerd) begrijpen van anderen. Met
opzwepende hiphopnummers, innemende hoofdrollen en onaflatende humor vermengt
Badak archetypen moeiteloos met subtiele inventiviteit, wat een film oplevert
die even vertrouwd als verfrissend aanvoelt.
|
|
|

|

|
|
|

|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|